Jajan

วันนี้นั่งทรมานแปลงานที่ปุกหามาให้

ให้มานานมากแล้ว เพิ่งมาเริ่มทำตอนใกล้สอบและเส้นตาย

และแล้วกรรมก็สนองอย่างไม่เกรงใจกันอีกแล้ว

(จุดนี้ สำนึกบ้างไหม?)

แต่งานครั้งนี้ ต้องยอมรับว่าพลาดจริงๆที่ไม่ได้ดูเนื้อหาก่อนรับ นรกมาก แมร่งให้แปล 

"ระเบียบการอนุมัติสินเชื่อ"

แสรดดค่ะ

กรู เด็ก อัก ษร เว้ย

ตอนแรกก็คิดว่า เปิดดิกหาศัพท์เจอก็คงจะโอเค แต่จริงๆแล้วโคตรจะโนเคเลย

เนื้อเรื่องแบบเฉพาะทางมาก ศัพท์ด้วยเปิดแล้วก็ไม่เจอคำที่เค้าใช้กันจริงๆในวงการ

เช่น แปลตรงๆตัว คือ การให้สินเชื่อเงินค่าสินค้า ก็เหมือนจะไม่แปลก

แต่...

มันไม่มีในโลกค่ะ คำนี้!!!

มันต้อง "การอนุมัติสินเชื่อเพื่อการค้า"

หรือแบบต้องนั่งอ่านบทความธนาคารไทยพาณิชย์เป็นหน้าๆเพื่อให้ได้มาแค่คำว่า"ความเสี่ยง"

(ในภาษาญี่ปุ่นมันไม่ใช้ risk ดันใช้ accident ไปไม่ถูกเลย ต้องอ่านแล้วเอามาแมตช์กันเอง)

จุดนั้น ทรมานมาก เกิดไม่เคยนั่งแปลอะไรที่ แม้แต่ภาษาไทยที่แปลออกไป ก็ไม่เข้าใจ...

อมทุกข์อยู่นาน จะโทรไปถามเพื่อนบัญชีก็แบบไม่รู้มันเรียนวิชาสินเชื่อแต่จะเข้าใจระเบียบบริษัทอะไรแบบนี้รึเปล่า  แถมต้องถามนานมากแน่ๆ ไม่แน่ใจมันทั้งหน้า เกรงใจ

พอแยมรู้แยมก็บอกว่าจะเอาของที่บริษัทมาให้อ่าน จะได้เจอศัพท์ที่เค้าใช้กันจริงๆ น่าจะช่วยได้มาก

พิมพ์ไปก็ซึ้งใจเพื่อนรัก ตัวเองไม่รู้ แต่ก็ยังจะไปหามาให้ เลิฟเลย

แต่แล้ว อยู่ก็เห็นทางธรรม หรือกรรม(ของใคร?)ก็ไม่รู้  นึกขึ้นมาได้ว่า

"แม่กรูทำงานธนาคารนี่หว่า"

จุดโน้น ทั้งดีใจและสลดใจในเวลาเดียวกัน

ดีใจ... ได้คนมาช่วยแล้ว รู้ลึกรู้จริงด้วย แถมคนกันเองที่สุดแล้ว

สลดใจ... ทำไมต้องใช้เวลาตั้งนานกว่าจะนึกขึ้นได้ว่าแม่ทำงานอะไร ทำไมคิดถึงแม่เป็นลำดับท้ายๆ ทำไมคิดถึงหาเพื่อนก่อนเสมอ เพื่อนคนนั้น เพื่อนคนนี้ เพื่อนคนโน้น กว่าจะมาถึงแม่

แม่ชอบบ่นว่าแจนรักเพื่อนมาก ติดเพื่อนเกินไป ไม่ค่อยสนใจแม่ แจนก็เถียงตลอดมา

แต่วันนี้แจนเริ่มเข้าใจสิ่งที่แม่พูดแล้ว